Interview met Juliette de Winter

Juliette de Winter werkt al sinds haar afstuderen als archeoloog, eerst in Groningen, sinds 2002 in Den Bosch. Ze studeerde Mediterrane archeologie en in 1998 rondde ze haar studie af met een onderzoek naar Romeinse architectuur in Etrurië. Hoewel de Nederlandse archeologie ontzettend veelzijdig en interessant is, blijft Italië haar trekken.

"Ik heb getwijfeld over mijn studiekeuze. Ik ben bij verschillende opleidingen gaan kijken, en besloot toen te gaan voor Culturele studies (nu Algemene cultuurwetenschappen, red). Tijdens de propedeuse Kunstgeschiedenis en Archeologie - die je nodig had om door te stromen naar de toen nog bovenbouwopleiding Culturele studies - kreeg ik een paar archeologische vakken.. Ik wist direct dat ik hiermee verder wilde, want dat was het helemaal. "

Zomers graven

"In het tweede jaar kregen we een veldpracticum van twee weken. Dat vond ik het zo geweldig dat ik vanaf toen elke zomer heb gegraven in het Mediterrane gebied. Ik ben in Griekenland geweest, maar ook in Frankrijk en Italië. Je doet ontzettend veel ervaring op, maar daarnaast is het heel erg leuk om met je vrienden weg te zijn. Ook liep ik tien weken stage bij een Frans museum. Het vele graafwerk, zeker in die periodes dat ik wat zelfstandiger aan de slag mocht, is erg waardevol geweest in de rest van mijn carrière. "

Verdrag van Malta

"Na mijn studietijd was er weinig werk. Nu is er veel vraag naar archeologen. Dat komt vooral door het Verdrag van Malta. Daarin staat dat de ‘verstoorder' eerst archeologisch onderzoek moet laten uitvoeren voordat hij kan bouwen op het stuk grond dat hij daarmee verstoort. In de praktijk komt het erop neer dat elke projectontwikkelaar die iets wil bouwen eerst een archeologisch onderzoek moet laten uitvoeren. Je kunt je voorstellen dat dat veel werk oplevert. "

Van buiten naar binnen

"Toen ik na zes jaar werkervaring aan de slag kon als senior archeoloog bij BAAC, heb ik heb wel even stilgestaan bij de vraag of het leiden van projecten iets voor mij is. Bij BAAC leiden seniors van A to Z het project: van de contacten onderhouden met de opdrachtgever tot het geven van rondleidingen bij grote opgravingen. Het betekent ook dat ik mee het veld in ga om te graven. Daarna moet ik mijn bevindingen uitwerken in een rapport. Maar de afwisseling blijkt juist erg leuk: je werkt buiten en binnen probeer je er een mooi verhaal van te maken. En dan ga je naar je volgende project. "

Paalgaten

"In Nederlandse archeologie vind ik vooral opgravingen in het buitengebied interessant: het liefst graaf ik vindplaatsen uit de bronstijd tot en met de Middeleeuwen op. Ik kan heel blij worden als ik een mooi paalgat vind (een paalgat is een verkleuring in de bodem omdat er een paal heeft gestaan, red). Een aantal van die gaten kan een plattegrond vormen van een huis, stal of een ander gebouw. Zo heb ik paar jaar terug een Romeinse nederzetting opgegraven. Ik vond toen enorme sporen van kuilen waarin palen hadden gestaan. Deze palen, waar het dak op rustte, stonden in het midden van de huizen. Dat is fantastisch om te zien. Een archeologisch onderzoek is een soort puzzel, want je moet aan de hand van de vondsten in je verbeelding reconstrueren wat er ooit heeft gestaan. Je hebt dus als archeoloog wel wat verbeeldingsvermogen nodig om te begrijpen wat je vindt en wat je ziet. "

De kunst van commerciële archeologie

"Commerciële archeologie is heel ‘commercieel': je doet je opgraving en je maakt het rapport en dat blijft vrij basic. Het wetenschappelijke ontbreekt daarin een beetje en dat vind ik jammer. Soms heb je een leuke en interessante opgraving gedaan, maar dan is er gebrek aan tijd en geld om het uitgebreid te onderzoeken. Bovendien is niet elke projectontwikkelaar geïnteresseerd in wat je opgraaft; die wil zo snel mogelijk starten met de bouwwerkzaamheden. De kunst is dan om zo'n opdrachtgever niet ‘in de weg' te zitten met het onderzoek en in zo kort mogelijke tijd een goed onderzoek uit te voeren. Wat het werk uiteindelijk zo leuk maakt is de spanning die je elke keer voelt als de eerste schep de grond in gaat: ‘wat zal ik nu gaan vinden?'"

Terug naar het Zuiden

 "Inmiddels ben ik vijf jaar projectleider en natuurlijk denk ik na over mijn toekomst. Ik twijfel of ik niet weer terug wil in de Mediterrane archeologie. Het is alleen erg lastig om na tien jaar weer in die academische wereld te geraken voor bijvoorbeeld een promotieonderzoek. Het liefst zou ik naar het buitenland, Italië of Griekenland, gaan om daar de archeologie in te gaan. Mijn gezinsleven verplaatsen zou het probleem niet zijn; mijn man is ook archeoloog - ik heb hem ontmoet bij een opgraving in de Betuwe - en we nemen de kinderen gewoon mee. Maar het is heel lastig om tussen bijvoorbeeld de Italianen te komen. Er moet lang en veel gepraat worden. Je moet dus veel geduld kunnen opbrengen. Maar wie weet, dat het er ooit van komt."

Curriculum Vitae

Opleidingen

Werkervaring  Mediterrane gebied

Werkervaring Nederland