Drehli Andreas Robnik onderzocht de bijdrage van de mainstream film tot het collectieve geheugen in mediaculturen. Uitgangspunt hierbij vormen actuele Amerikaanse en Duitse speelfilms en bioscooprijpe televisieproducties die de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog en het nationaal-socialisme behandelen. In de Hollywood-films (zoals Saving Private Ryan en Windtalkers) blijkt dat de Tweede Wereldoorlog tegenwoordig vanuit een perspectief in scène gezet wordt dat zich richt op de actuele ervaring met nieuwe vormen van oorlog. Daarbij horen een ‘postheroïsche' omgang met de oorlog, een sterke nadruk op de motieven ‘verlossing' en ‘interventie', alsook de vraag naar nieuwe vormen van culturele kennis en soft skills die voor huidige westerse soldaten en voor hun mediatieke beeldvorming essentieel zijn. In de Duitse films staat een veranderd zelfbesef van de publieke cultuur van Duitsland op de voorgrond. Een zelfbesef dat als postnationaal en postpolitiek bestempeld kan worden. Zo komt bijvoorbeeld in Der Untergang het nationaal-socialisme niet meer als misdadig politiek systeem tot uiting, maar als ‘doodgewone ambtenarenwereld', die deels in de traditie van soaps in scène gezet wordt. In Stauffenberg manifesteert zich een nieuw beeld van de man die op 20 juli 1944 de aanslag op Hitler pleegde. We zien hem vandaag niet meer als geëngageerd, moreel bezorgd staatsburger en als man van de daad zoals in de Stauffenberg-films van de jaren vijftig, maar als rebel en non-conformist, als mens met een bijzonder waarnemings- en inlevingsvermogen. Hij is een ‘affect-subject' dat onder zijn waarneming van politiek lijdt.