De vereniging Kunst aan het Volk werd aan het begin van de twintigste eeuw opgericht door kunstenaars en notabelen rond de Amsterdamse Sociaal-Democratische Arbeiderspartij (SDAP). Zij hadden de ambitie om het volk in te wijden in de kunst, dat als een elitaire aangelegenheid werd gezien, en hoopten dat de arbeiders de kunst minder banaal zouden consumeren dan de burgerij in hun ogen deed. Marc Adang bracht de activiteiten van de vereniging zorgvuldig in kaart, al ging het archief verloren. Geschreven bronnen en een nauwkeurig demografisch profiel van de leden geven inzicht in het gewenste en het reële publiek van de vroeg-twintigste-eeuwse cultuurspreiding. Adang toont aan dat de organisatoren niet uitgingen van gemeenschappelijke opvattingen en doelen en al evenmin een weloverwogen beleid voerden. Zij werden daarentegen gemotiveerd en geleid door een schijnbaar onontwarbaar kluwen van elkaar tegensprekende opvattingen over socialisme, volk, opvoeding en kunst. Het aanbod was vooral gestoeld op ad hoc beslissingen. De studie van Adang kan als voorbeeld dienen voor verder verenigingsonderzoek en is een aanvulling op de bestaande kennis over socialistische kunstopvattingen en cultuurspreiding.